Οι όμορφες γέφυρες της ζωής μας

Οι γέφυρες είναι όμορφες. Είναι η ένωση δύο ξεχωριστών κόσμων. Σαν να είναι το ακριβώς αντίθετο από τα τείχη. Διανοίγουν τη συνέχεια στο μονοπάτι που βαδίζουμε. Είναι το ταξίδι πάνω από τον γκρεμό και πάνω από το όριο. Με τις γέφυρες δε χρειάζεται να σταματήσεις στο ποτάμι, να βραχείς ή να κολυμπήσεις για να περάσεις απέναντι.

 

Θαρρώ ότι οι γέφυρες είναι δύο βασικών κατηγοριών.

Οι πρώτες είναι οι κρεμαστές,... τις ξέρετε. Είναι αυτές που τραμπαλίζονται με το κάθε μας βήμα ή με το φύσημα του ανέμου. Έτσι μοιάζουν οι γέφυρες των συνεντεύξεων για μια δουλειά, των εξετάσεων και  γενικά όλων των δοκιμασιών, όπου μας πιάνεται λίγο το στομάχι, μπορεί να ζαλιστούμε, ως και να τρέμουμε από το φόβο. Μπορεί να ξεκινήσουμε να τις διαβαίνουμε, να φοβηθούμε και να υποχωρήσουμε. Αλήθεια είναι, οι κρεμαστές γέφυρες μας δυσκολεύουν. Πατάμε το πόδι μας ξανά και ξανά για να ελέγξουμε αν είναι σταθερές, ρωτάμε τους άλλους αν είναι εντάξει και ενώ μας διαβεβαιώνουν ότι είναι ασφαλείς δεν παίρνουμε εύκολα την απόφαση να περπατήσουμε πάνω τους. Κάποια στιγμή το αποφασίζουμε, όχι γιατί πλέον είμαστε έτοιμοι και έχουμε διαχειριστεί όλες μας τις αγωνίες, αλλά επειδή έχουμε αποφασίσει να συνεχίσουμε το ταξίδι στην απέναντι όχθη. Εξάλλου μια γέφυρα είναι μόνο λίγα βήματα…σε σχέση με όλη τη διαδρομή της ζωής μας. Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και τις διαβαίνουμε… με συνοδό το φόβο. Άλλοι κάνουμε το πέρασμα αργά και διστακτικά, άλλοι τρέχοντας και άλλοι κλείνοντας τα μάτια. Ένα είναι βέβαιο. Όταν περάσουμε και κοιτάξουμε πίσω μας, το ποτάμι δε φαίνεται πια τόσο ορμητικό. Ούτε το ύψος τόσο άγριο. Τότε είμαστε στη θέση με τη σειρά μας να διαβεβαιώσουμε τους άλλους ότι είναι ΟΚ. Περνώντας μια φορά πάνω από μια  τέτοια γέφυρα ίσως να γινόμαστε πιο άφοβοι, πιο τολμηροί και πιο έτοιμοι για την επόμενη.

Η άλλη κατηγορία είναι αυτές που ενώνουν τους διαφορετικούς κόσμους των ανθρώπων. Ακολουθούν από τις πιο  απλές ως τις πιο πολύπλοκες αρχιτεκτονικές. Και δεν είναι έτοιμες, πρέπει εμείς να τις φτιάξουμε. Άλλοτε κατασκευάζονται εύκολα. Μια χειραψία, μια αγκαλιά, ένα φιλί μπορεί να είναι μια καλή γέφυρα. Άλλες φορές χτίζονται και γκρεμίζονται ξανά και ξανά, αφήνοντάς μας μόνους και απογοητευμένους. Όταν, όμως, στηθούν και γίνουν σταθερές, τότε με ευγένεια και ειλικρινή διαθεσιμότητα μπορούμε να περάσουμε ο ένας στον κόσμο του άλλου. Να αφήσουμε πίσω τις προσωπικές μας πεποιθήσεις, τις ισχυρές μας διαφωνίες και τις χρόνιες προκαταλήψεις του δικού μας κόσμου και καθαροί και διαυγείς να διαβούμε τη γέφυρα. Να επιτρέψουμε στον άλλον να μας ξεναγήσει στον δικό του τόπο, που σίγουρα δε μοιάζει με αυτό που είχαμε φανταστεί. Και έπειτα εμείς να τον προσκαλέσουμε να μας συναντήσει στον δικό μας και να κάνουμε το ίδιο για αυτόν.

Οι γέφυρες εξασφαλίζουν το συνεχές της ζωής, την αλληλοδιαδοχή των θέσεών μας στο χρόνο και τον πλούτο που προέρχεται από την αντικριστή γειτονιά των άλλων. Είναι όμορφες. Είναι οι νέες πιθανότητες, είναι η αλλαγή. Το ταξίδι της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι  γέφυρες που ενώνουν τον εαυτό μας με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.